Sorry hier, sorry daar

Dag 17. Ik ben hier minder goed in dan ik zou willen zijn. En dan heb ik het over bloggen, maar vooral over vegan zijn. Niet omdat ik het zelf niet kan. Vegan boodschappen doen is een uitdaging, maar echt moeilijk kun je het niet noemen. Het is iets anders.

Het sociale aspect is wat me het meest in de weg zit.  Mensen die zo lief zijn om lunch voor je te regelen. Hoe kun je nee zeggen tegen een broodje kaas dat met zoveel liefde voor je belegd is?

Dat probleem had ik al toen ik vegetarisch werd. In restaurants werd de menukaart steeds kleiner. Nu wordt zelfs de kaart in een broodjeszaak plots beperkt tot maar één optie. Ergens is het misschien ook wel praktisch. Dat je in je haast om lunch te halen geen keuze meer hoeft te maken. Eigenlijk is het diep triest dat er zo weinig opties zijn.

Maar ik voel me zo lastig. Nee, ik eet niet alleen salades en nee, ik ben geen koe-knuffelende hippie. Maar “ik ben 40 dagen vegan” klinkt soms net zo vuil en verwaand als “ik heb voor kerst een Chanel handtas gekregen”.

Sorry zeggen voor wat je wel of niet eet is iets wat ik nog nooit heb hoeven doen in mijn leven. Van kinds af aan leerde ik alles te proeven en was “dat vind ik vies” een verboden zin bij ons thuis. En toch lijkt sorry zeggen omdat je groenten niet lust soms meer geaccepteerd te zijn dan zeggen dat je groeten lekker vindt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s